Dende fai algún tempo sigo os pasos de Segoléne Royal. Esta muller foi onte elixida polos militantes do Partido Socialista (PS) como candidata á presidencia da República de Francia.
Despois de máis dun mes de campaña de eleccións primarias, con debates públicos e televisados (situación que aquí aínda non temos vivido) e unha forte confrontación cos outros dous pre-candidatos, Laurent Fabius e Dominique Strauss-Khan, Royal obtivo onte o 60,62% dos votos nesta confrontación interna, o que despexa calquera dúbida sobre o forte respaldo das bases socialistas, erixíndose na primeira muller candidata do PS á presidencia.
Royal pode convertirse na primeira muller que presida Francia, e será un paso máis na plena normalización da vida política no tocante á participación e ó exercicio de responsabilidades por parte das mulleres.
nena escribiu:
neno, das auténtico asco. Así, en xeral
TeRMi escribiu:
O día que unha muller ocupe un cargo coma o de presidenta, ou similares, e non sexa noticia, ou non se lle importancia, será cando se superen todos os prexuízos entre sexos.
Ou acaso nos importa que haxa loiros no goberno ou se podería ser candidatoX o primeiro loiro presidente? Pois NON. Porqué cos loiros non hai prexuízos.
TeRMi escribiu:
Por que da asco? Argumenta, nena!
mendinho escribiu:
Olla, pois para a idade que ten a Segolén non se che conserva nada mal, qué queres que che diga.
Troita escribiu:
Persoalmente non me gusta Mme Royal porque en vez de café parece auga chirle, pero por sorte para os socialistas temperás e admiradores das carreiras fulgurantes, véxoa con moitos boletos para chegar ao Elíseo.
Ademáis, e falando xa nunha dimensión máis europea, hai varios elementos clave que xogan en favor dela. O primeiro é que o eixo franco-alemán que fai mover a Europa continentes vense movendo dende a Segunda Guerra Mundial ao ritmo dunha parella moi equilibrada persoal e políticamente. Resulta que si o partenaire francés é socialista, o alemán ven a ser democristiano, e viceversa.
Si repasamos a historia vémolo claramente. Exceptuando os que fixeron a guerra (De Gaulle-Adenauer), nos demáis casos cúmprese milimétricamente:
Giscard d’Estaing-Helmut Schmidt
Mitterrand-Kohl
Chirac-Schröder
¿…..?-Merkel
Parece evidente que o seguinte presidente francés terá que se do PSF, e preferiblemente muller.
Admáis, o compañeiro de Mme. Royal e pai dos seus catro fillos, Françoise Hollande (xefe do partido) sempre podería aspirar como primeiro ministro á praza de Matignon, e así xa teríamos en Francia algo moi parece ao caso dos xemelgos de Polonia. Para que todo quede na mesma familia.
En fin, non vou seguir alucinando, non vaia ser que acerte