Lendo a prensa de hoxe atopeime con A Torre Vixía de Xosé Luis Barreiro Rivas, ese recuncho onde hoxe nos deixou “La España de mis amores”.
Gustoume, gustoume moito, supoño que é porque me sinto moi identificado con esa maneira de ver a realidade, fuxindo da grandilocuencia e da exaxeración, tan propias destos tempos de titulares e consumo informativo rápido.
Barreiro Rivas fala de “mi España” e faino sen caer na “exaltación patriótica” nin recurrindo ós tópicos dos nacionalistas:
Si tiene que viajar de Santiago a Coruña a las ocho de la mañana, y si lleva sintonizada una cadena que yo me sé, llegará a su destino creyendo que España se resquebraja, que los catalanes no saben hablar castellano, que los vascos escupen en el metro y que el país está lleno de gamberros que insultan al Rey, viajan a 200 kilómetros por hora y no saben que el Guadiana es un río. Y tendrá claro, además, que todo eso sucede por culpa de la Educación Cívica y de los apaños de Zapatero con los nacionalistas.(..)
…. Mi España es indestructible y fascinante. Me llena de alegría, bienestar y libertad. Y no necesita letras para su himno ni ceremonias importadas para su bandera. Y por eso me pregunto si no sería preferible optar por la realidad, y escuchar música clásica, en vez de seguir flagelándonos con las tertulias de Madrid. Porque no puede ser casualidad que el viaje de Santiago a Coruña dure lo mismo que la sexta sinfonía de Beethoven. Como si fuese un presagio.



xurxocimadevila escribiu:
barreiro rivas… cando quere faino ben, pero otras.. quen non se acorda da contradiccion sobre os seus artigos de reganosa..
lage escribiu:
tódalas persoas teñen as súas contradiccións, Barreiro Rivas tamén, como xa ten posto de manifesto algún compañeiro blogueiro, pero o que é indudable é que ten unha gran capacidade para resumir nun artigo de opinión aquelo que pensan moitos cidadáns ….